Nanneddu meu, su mund'est gai,
a sicut erat non torrat mai.
Semus in tempos de tirannias,
infamidades e carestias.
Como sos populos cascant che cane,
gridende forte: «Cherimus pane ».
Famidos, nois semus pappande
pan'e castanza, terra cun lande.
Terra c'a fangu torrat su poveru
senz’alimentu, senza ricoveru.
B'est sa fillossera, impostas, tinzas,
chi nos distruint campos e binzas.
Undas chi falant Ìn Campidanu
Trazan tesoros a s'oceanu.
Cixerr'in Uda, Sumasu, Assemene
Domos e binzas torrant a tremene.
E non est semper ch’in iras malas
intrat in cheja Dionis'Iscalas.
Terra si pappat, pro cumpanaticu.
bi sunt sas ratas de su focaticu.
Cuddas banderas numeru trinta
de binu. onu, mudad'hant tinta.
Appenas mortas cussas banderas
non piùs s'osservant imbreagheras.
Amig'a tottus fit su Milesu,
como lu timent, che passant tesu.
Santulussurzu cun Solarussa
non sunt amigos piùs de sa bussa.
Semus sididos in sas funtanas,
pretende s'abba parimus ranas.
Peus su famene chi, forte, sonat
sa janna a tottus e non perdonat.
Avvocadeddos, laureados,
bussacas buidas, ispiantados
in sas campagnas pappana mura,
che crabas lanza in sa cesura.
Cand'est famida s'avvocazia,
cheres chi penset in Beccaria?
Mancu pro sognu, su quisitu
est de cumbincher tant'appetitu.
Poi, abolidu pabillu e lapis
intrat in ballu su rapio rapis.
Mudant sas tintas de su quadru,
s'omin'onestu diventat ladru.
Sos tristos corvos a chie los lassas?
Pienos de tirrias e malas trassas.
Canaglia infame piena de braga,
cherent s'iscettru, cherent sa daga!
Ma non bi torrant a sos antigas
tempos de infamias e de intrigos.
Pretant a Roma, mannu est s'ostaculu;
ferru est s'ispada, linna est su baculu.
S'intulzu apostulu de su Segnore
si finghet santu, ite impostore!
Sos corvos suos tristos, molestos,
sunt sa discordia de sos onestos.
E gai chi tottus faghimus gherra,
pro pagas dies de vida in terra.
Dae sinistra oltad'a destra,
e semper bides una minestra.
Maccos, famidos, ladros, baccanu
faghimus, nemos halzet sa manu.
Adiosu, Nanni, tenedi conm,
faghe su surdu, ettad'a tontu.
A tantu, l'ides, su mund'est gai:
a sicut erat non torrat mai.
Cambia la tonalità
Re La7 Re Re La7 Re
Nanneddu meu, Nanneddu meu
Re La7 Sol La7 Re
Nanneddu meu, su mund'est gai,
Re La7 Re Re La7 Re
a sicut erat, a sicut erat
Re La7 Sol La7 Re
a sicut erat non torrat mai.
Re La7 Re Re La7 Re
Semus in tempos de tirannias,
Re La7 Sol La7 Re
infamidades e carestias.
Como sos populos cascant che cane,
gridende forte: «Cherimus pane ».
Famidos, nois semus pappande
pan'e castanza, terra cun lande.
Terra c'a fangu torrat su poveru
senz’alimentu, senza ricoveru.
B'est sa fillossera, impostas, tinzas,
chi nos distruint campos e binzas.
Undas chi falant Ìn Campidanu
Trazan tesoros a s'oceanu.
Cixerr'in Uda, Sumasu, Assemene
Domos e binzas torrant a tremene.
E non est semper ch’in iras malas
intrat in cheja Dionis'Iscalas.
Terra si pappat, pro cumpanaticu.
bi sunt sas ratas de su focaticu.
Cuddas banderas numeru trinta
de binu. onu, mudad'hant tinta.
Appenas mortas cussas banderas
non piùs s'osservant imbreagheras.
Amig'a tottus fit su Milesu,
como lu timent, che passant tesu.
Santulussurzu cun Solarussa
non sunt amigos piùs de sa bussa.
Semus sididos in sas funtanas,
pretende s'abba parimus ranas.
Peus su famene chi, forte, sonat
sa janna a tottus e non perdonat.
Avvocadeddos, laureados,
bussacas buidas, ispiantados
in sas campagnas pappana mura,
che crabas lanza in sa cesura.
Cand'est famida s'avvocazia,
cheres chi penset in Beccaria?
Mancu pro sognu, su quisitu
est de cumbincher tant'appetitu.
Poi, abolidu pabillu e lapis
intrat in ballu su rapio rapis.
Mudant sas tintas de su quadru,
s'omin'onestu diventat ladru.
Sos tristos corvos a chie los lassas?
Pienos de tirrias e malas trassas.
Canaglia infame piena de braga,
cherent s'iscettru, cherent sa daga!
Ma non bi torrant a sos antigas
tempos de infamias e de intrigos.
Pretant a Roma, mannu est s'ostaculu;
ferru est s'ispada, linna est su baculu.
S'intulzu apostulu de su Segnore
si finghet santu, ite impostore!
Sos corvos suos tristos, molestos,
sunt sa discordia de sos onestos.
E gai chi tottus faghimus gherra,
pro pagas dies de vida in terra.
Dae sinistra oltad'a destra,
e semper bides una minestra.
Maccos, famidos, ladros, baccanu
faghimus, nemos halzet sa manu.
Adiosu, Nanni, tenedi conm,
faghe su surdu, ettad'a tontu.
A tantu, l'ides, su mund'est gai:
a sicut erat non torrat mai.
Canti simili
Scheda canto
Autori testo: Peppino Mereu
Autori musica: N.G. Rubanu
Periodo: Le rivoluzioni borghesi e il Risorgimento (fino al 1870)
Lingua: sardo
Video: Guarda il video su YouTube (si apre in una nuova finestra)